تعرض به يك روحانى كردند ، ملتها بر آنان شوريده عليه آنان به پا خيزند . ليكن اگر روحانيون با هم اختلاف كردند و يكديگر را بدنام نموده و به آداب و اخلاق اسلامى مؤدب نبودند ، در جامعه ساقط شده ملت هم از دستشان مىرود . « 20 » ملت انتظار دارند كه شما روحانى و مؤدب به آداب اسلامى باشيد ؛ حزب اللّه باشيد ؛ از زرق و برق زندگى و جلوه‌هاى ساختگى آن بپرهيزيد ؛ در راه پيشبرد آرمان‌هاى اسلامى و خدمت به ملت اسلام از هيچ گونه فداكارى دريغ نورزيد ؛ در راه خداى تعالى و براى رضايت خاطر او قدم برداريد ، و جز به خالق يكتا به احدى توجه نداشته باشيد ؛ امّا اگر بر خلاف انتظار ديدند به جاى توجه به ما وراء الطبيعه تمام همّ شما دنياست و همانند ديگران براى جلب منافع دنيوى و شخصى كوشش مىكنيد ، با يكديگر بر سر دنيا و منافع پست آن دعوا داريد ، اسلام و قرآن را ، العياذ باللّه ، بازيچهء خود قرار داده‌ايد ، و براى رسيدن به مقاصد شوم و اغراض كثيف و ننگين دنيايى خود دين را به صورت دكانى در آورده‌ايد ، منحرف مىگردند ؛ بدبين مىشوند . و شما مسئول خواهيد بود . اگر بعضى معممين سربار حوزه‌ها روى غرض ورزيهاى شخصى و جلب منافع دنيوى به جان هم افتند ، همديگر را هتك كنند ، تفسيق نمايند ، هياهو درست كنند ، در تصدى بعضى امور با يكديگر رقابت نمايند ، سر

--> ( 20 ) على ( ع ) فرمود : لو أنّ حملة العلم حملوه بحقّه ، لأحبّهم اللّه و ملائكته و أهل طاعته من خلقه ؛ و لكنّهم حملوه لطلب الدّنيا ، فمقتهم اللّه و هانوا على النّاس . ( اگر حاملان علم آن را آن گونه كه سزاوار است حمل كنند ، هر آينه خداوند و فرشتگان و بندگان فرمانبردار خداوند آنان را دوست خواهند گرفت . ولى آنها علم را براى رسيدن به دنيا طلب كردند ، پس خداوند بر آنان خشم گرفت و نزد مردم خوار شدند . ) تحف العقول ، ص 201 ، « باب كلمات أمير المؤمنين ( ع ) » .